Problem imenovanja fotografije Pavla Jovanovića kao uslovne Slike fotografije koja se preobražava u fotografiju Slike, ujedno je i "konstanta karakteristike" koja prevazilazi konvenciju njenog tradicionalnog određenja. Ta dilema i njeno razrešenje,  nalaze se u samom procesu kao postupku građenja Slike mimo slikarstva, postmodernim, više preispitivanjem i diskretnim omažom nego ugledanjem ili citiranjem iskustava plastičkih modela i programskih matrica moderne istorije umetnosti. Njegova Slika podrazumeva jedinstven spreg delikatno postavljenih pitanja i skrivenih odgovora koji, u tumačenju, zahtevaju usredsređenost i intelektualnu pozornost, svejedno da li imaginarnog ili stvarnog "posmatrača". Bez obzira na njegovu poziciju nonšalantnog sudeonika "sa strane" ili neposredne emocionalne povezanosti sa predstavljanim događajima Slike kao slike-predstave ili "označene predstave", oni se neprekidno preispituju i proveravaju. Gradi se intriga zasnovana na stupici kojom se spretno, uostalom samo prividno, više prekriva nego što se ukida diskretna razlika između pretpostavljenih okolnosti kao realnih i varljivog sveta stvarnog kao pretpostavljenoj (ne uvek i virtuelnoj) realnosti "satkanoj od zabluda" koja  neprekidno zahteva dokaze sopstvene stvarnosti kao sopstvo stvarnosnog koje kao da ne želi da bude razdvojeno od fikcije.